FUDZI white of white

6 lat!

2012-02-10T22:36:00.000-08:00

Dokładnie 10 lutego 2006 r. na świat przyszedł ten oto Panicz! ^^

Żołądkowe problemy

2012-02-06T00:07:00.000-08:00

Ciemna noc.
Cisza. Spokój.
I nagle... huk, szuranie pazurami po podłodze.
Aha... to Fudzi zeskoczył z łóżka.
Wychodząc w ślad za nim kieruję wzrok na drzwi tarasowe.
Jest.
Siedzi.
Wypuszczam dławiącego się psa na dwór.
Kilka głębokich wdechów.
Przeszło.
Otwieram drzwi i wpuszczam zmarzniętego teriera do domu, który swe kroki kieruje w stronę łóżka. Wskoczywszy znika pod kołdrą.
Taki rytuał odbywa się u nas średnio co półtora miesiąca. A przyczyną owych nocnych przechadzek są niewyjaśnione problemy z żołądkiem, występujące już od pierwszych dni.
Skąd one się biorą? Nie wiadomo.
Biały żyje na taniej karmie dla szczeniąt Purina Friskies Junior, od czasu do czasu zmienianą dla urozmaicenia na Darling. Cała reszta karm, zarówno droższych, jak i tańszych, wywołuje u niego opisane przeze mnie reakcje.
Po za nocnymi wypadami objawia się to jeszcze "jeżdżeniem" w brzuchu.
Osnute tajemnicą problemy zdrowotne występują wraz z wiekiem coraz rzadziej. Mimo wszystko interesuje mnie to, czym są spowodowane.
Zwłaszcza, że reszta szczeniąt była w pełni zdrowa.

Koncentracja

2012-02-01T10:11:00.000-08:00

-Siad! [...] Fudzi? Siad!- takowy monolog klepałam przez 10 min., aż w końcu znudzona, mała postać wpatrzona we mnie swoimi czarnymi jak węgiel oczyma usiadła. Z drugiej jednak strony nie dziwię się mu, że nie bardzo chciał siadać, skoro wszystko pokryte było zimnym śniegiem i śliskim lodem. Chociaż... czy wierny pies nie powinien przypadkiem robić dla swojego właściciela nawet rzeczy nie możliwych? Podobno powinien.
Mój nie robi.
Tak samo jak nie robi sobie nic z faktu, że rwę sobie moje okropne włosy z głowy, których i tak jest za dużo, aby w końcu zapanował nad swoją koncentracją.
Bo to głównie z nią problemy stają się epicentrum trzęsień ziemi ,które wywołują małe, białe, krótkonożne teriery swoim nic nierobieniem.
A to ciekawy zapach, a to gdzieś pies szczeknął, zarżał koń czy miaukną kot... no Pańcia, jak tu się skupić na wykonywaniu komend, skoro wkoło tyle ciekawych rzeczy!?
Kiedy Fudzi jest niewybiegany staje się jeszcze bardziej nie do zniesienia. Wgl. nie słucha, nie patrzy, tylko czeka, aż będzie można rzucić się w szaleńczy pęd i zachęcić mnie do zabawy. Ja, oczywiście, jestem nieugięta i bezskutecznie próbuję uzyskać jakiś efekt, przemówić mu do rozsądku i dać do zrozumienia, że wystarczy wykonać jedną rzecz o której zrobienie proszę, aż w końcu błagam, by móc wyszaleć się do upadłego.
To chyba w końcu nie jest zbyt wielka cena za szczęście swoje i pani?
Chcąc pomóc swojemu pupilowi przeszukałam wzdłuż i wszerz internet w poszukiwaniu ćwiczeń na koncentrację. Bez efektu.
W domu posłuszny, bezproblemowy, mały, acz energiczny, na dworze staje się nieskoncentrowaną, denerwującą, opętaną kulą sierści.
Gdzie tkwi tego sedno?
Niestety, nie wiadomo. Jedyne, co wiem, to fakt, iż jest to moja wina.
Tylko jak to cofnąć?
Co zrobić, by wrócić do pierwszego punktu i tym razem wybrać właściwą drogę?
Chciałabym to wiedzieć...

Podsumowanie

2012-02-01T09:16:00.000-08:00

Jesień nie była w tym roku jakoś specjalnie pracowicie przez nas wykorzystana. Wręcz przeciwnie, ograniczaliśmy treningi do minimum. A mimo to, przyniosły mało oczekiwane rezultaty. Podstawowymi komendami, które powinien umieć każdy pies, są siad, waruj, zostań i do mnie. Fudzi dobrze zna znaczenia tych czterech, ważnych słów, lecz nie zawsze był na tyle łaskawy, aby wykonać, o co się go prosiło. Od dwóch tygodni ćwiczymy siadanie i warowanie na komendę. Mimo ograniczonej liczby nauki, pies zaczął wykonywać te dwie rzeczy automatycznie po usłyszeniu komendy. Wykonuje je solidnie kiedy tylko mu rozkażę, z jednym, dużym, a wręcz ogromnym, wyjątkiem- nie wtedy, kiedy jest na dworze. Ubolewam nad tym bardzo, ale doskonale zdaję sobie sprawę z tego, iż to, że przy tak małym wysiłku Fudzi, choćby na terenie domu, potrafi za darmo wykonać te dwie czynności, jest cudem. Za darmo, owszem, bo do tej pory wykonywał wszystko tylko i wyłącznie w zamian za smaki.

Naszym kolejnym celem jest dopracowanie komend "do mnie", "zostań" oraz wypracowanie posłuszeństwa i koncentracji na dworze. Na początek na dobrze znanym Fudziowi terenie, a mianowicie własnym podwórku. W przypadku Fudzia sprawdza się, mało znane, powiedzenie: "wybiegany terrier=posłuszny terrier". Mam zamiar doszczętnie wymęczyć go fizycznie, a potem dobić pracą umysłową. Kiedy zorientuje się, że wykonywanie komend nawet, na dworze, mu się opłaca, zaczniemy wykonywanie ich bez możliwości wylatania się.

Ktoś kiedyś powiedział, że wykonywanie przez psa komend rozładowuje jego energię dziesięć razy szybciej niż puste, bezcelowe bieganie. Czy ta metoda sprawdzi się w przypadku białego terriera z mózgiem przewróconym do góry nogami? Mam nadzieję, że owszem, bo niewybiegany osiąga genialne wyniki w pokonywanie agilitowego torku, ale rozpierany przez energię ma problem z koncentracją i przebiegnięciem przeszkód w kolejności, jaką mu narzuca przewodnik, czyli ja. :)

Tytułem wstępu

2012-02-01T08:30:00.000-08:00

Chciałabym, aby pierwszy wpis był swego rodzaju wprowadzeniem do tematyki bloga oraz punktem odniesienia dla nowych czytelników, którzy wcześniej nie słyszeli o Fudziu. Dołożę więc wszelkich starań, aby nie umknęło mi z tego postu nic, co ma jakiś wpływ na teraźniejszość.

Rozpocznę może od tego, że Fudzi jest efektem mojego zawzięcia i wytrwałości. Rodzice bowiem od początku byli przeciwni psu w domu. Kiedy jednak pewnego dnia, zupełnie niespodziewanie, z ich ust padło to wyczekiwane "TAK", moje życie przewróciło się do góry nogami. Czasami wydawało mi się to być snem, po prostu snem. Niemniej kiedy razem z mamą przeglądałam książki poświęcone rasom psów, wizja snu oddalała się, a wraz z tym rozpoczynał się nowy etap w moim życiu. Przewracając co chwila kartki poradnika nie wiedziałam, jakim cudem mam wybrać Tego, który będzie mi towarzyszył przez najbliższych kilkanaście lat. Lecz gdy moje oczy ujrzały west highland white terriera na poświęconej mu stronie, zakochałam się w jego zawadiackim spojrzeniu, mówiącym "pobaw się ze mną". Spojrzeniu pełnym miłości i wierności, przyjaznego nastawienia. Już wtedy wiedziałam, że chcę właśnie Takiego psa, że to Ten dla mnie.

Prze szczęśliwi rodzice, że mają z głowy wybór rasy, nie zdawali sobie sprawy, iż znalezienie hodowli, która planuje, bądź posiada wolne szczeniaki, jest dużo trudniejszym zadaniem. Skontaktowali się ze wszystkimi, którzy umieścili ogłoszenie o westach na sprzedaż w telewizji, prasie, internecie. Nigdzie wolnych szczeniąt. Na szczęście nie poddali się i poszerzyli teren poszukiwań o naszych zagranicznych sąsiadów (za co jestem Im dozgonnie wdzięczna, bo gdyby nie to, nie byłoby teraz ze mną Fudzia). Czworonóg miał być Moim prezentem urodzinowym, ale urodzony 8 dni przed nimi stał się spóźnionym podarunkiem. Sprowadzony ze Słowacji został przywieziony do Rumi, skąd mogliśmy go odebrać.
Podróż zniósł śpiąc cały czas na moich kolanach, a Ja sama napawałam się widokiem MOJEGO, tak, mojego, psa. W domu został hucznie przywitany przez resztę domowników.
Na początku Fudzi miał być wychowany według ściśle określonych reguł- nie wchodzić na kanapy, fotele, łóżka itp., spać w swoim legowisku w łazience itd. Jednak już po paru dniach tak zawładną sercami wszystkich, że regulamin automatycznie został anulowany, a biały terrierek oficjalnie przyjęty do rodziny.

Teraz śpi ze mną w łóżku, wchodzi gdzie chce, robi co chce i włada wszystkimi sercami. Fudzi nie jest doskonały, ale posiada to, co najważniejsze- wielkie serce, zero oznak agresji i bardzo przyjazne nastawienie do wszystkich, bez wyjątku. I mimo iż ciągle marzę o psie pracowitym, łaknącym współpracy z człowiekiem i czekającym na polecenia, nie zamieniłabym Białego na żadnego innego.
Na końcu może jeszcze wyjaśnię skąd wzięło się owo imię. Otóż to, szukałam imienia które będzie oddawało jego nieznany mi wówczas charakter, a jakim chciałam, aby został obdarzony przez naturę (i ku mojemu szczęściu został). Jest to nic innego jak spolszczona wersja słowa Fuji, pochodzącego z dwóch źródeł: od firmy fotograficznej Fuji-film oraz nazwy wulkanu (bo taki właśnie miał być mój pies- nieprzewidywalny jak wulkan).